work

Hoe je in 3 dagen een netwerk opbouwt door een crisis

By

 

Nou: dat is voor mij heel simpel geweest, namelijk een crisis. Deze crisis (uiteraard zonder te veel details en persoonlijke info over de jongere waar het om gaat), betreft een jongere (15 jaar) dat totaal geen hulp wilde. En waarbij het 2 weken goed ging en uit het niets (echt uit het niets) veranderde.

Het ene moment sta je in de winkel met haar om cornflakes uit te zoeken. Het andere moment staat ze zichzelf te beschadigen in een groep mensen in het dorp nadat ze vroeg of ze eventjes mocht wandelen. En nog geen 3 dagen later is ze terug in Duitsland na 2 nachten psychiatrische afdeling.

Natuurlijk mocht ze even wandelen, na twee weken kun je proberen ietsje meer vrijheid te geven. We hadden afgesproken dat ze niet langer dan een uur weg mocht zijn. We kregen een telefoontje dat ze zichzelf aan het beschadigen op een terras. Daarna ging het snel. Ze wilde niet meer. Ze wilde niet meer mee, ze rende weg en er werd een interventie opgezet, die mislukte omdat ze wegliep en door de politie werd opgepikt 20 km verderop.

Op het politiebureau moest ik mij verantwoorden en uitleggen. Ik moest alles vertalen voor haar en al snel kwamen ik, de politieman en mijn vriend erachter dat ze niks wilde. Ze wilde simpelweg niet meer. We hebben alles geprobeerd om haar mee naar huis te krijgen omdat ze nou eenmaal niet buiten kon slapen. Achteraf bleek ze contact met mannen gezocht te hebben en mogelijk iets had afgesproken.

Om half 1 ’s nachts hebben we besloten een diazepam te geven en daarna was het gelukt haar mee naar huis te krijgen.

De volgende dag leek het beter, maar toen kwam de Correos (post dienst hier in Spanje) met een pakketje voor mij en wilde ze ontsnappen. Ik heb uitgelegd dat het vandaag niet goed is naar buiten te gaan, de dag van gister had impact gemaakt had op ons, maar ook op het dorp en de politie. Als vandaag goed zou gaan, konden we morgen weer kijken of ze naar buiten mocht.
Een uur later vond ik het wel heel erg stil in huis en checkte ik haar kamer. Daar was ze niet, ze was vanaf het balkon op de eerste verdieping naar buiten gesprongen. Weg..
Ik heb mijn baas gebeld en heel het dorp gezocht, ze was nergens. Overal gevraagd. Politie ingelicht, niets. Mijn bazin weer gebeld en zij had gezegd dat we dan moesten wachten, we konden niets anders doen, had ze gezegd.
Nadat vriendlief vrij was van zijn werk zijn we toch maar gaan zoeken (we hebben op t moment 

maar 1 auto dus voordat hij klaar was kon ik zelf niets). We reden naar de stad en opeens zag ik haar bij een finca naar binnen lopen, 10 km buiten ons dorp. De politie reed achter ons en we zijn er meteen gestopt.
Hier maakte ze een scene, ze wilde niet mee. Ze zat aan een biertje met een hele grote familie. De finca was een vakantie finca, met mooi zwembad en recreatie vliegtuigje. Daar had ze zich bij aan gesloten en er was een oude man die Duits kon. Ze vonden het wel gezellig dat ze er was. Spaanse mensen zijn heel erg open. De politie heeft alles geprobeerd nadat wij niks meer konden doen, ze was agressief naar ons.. Ik heb mijn bazin gebeld, kwam meteen en probeerde ook alles. Maar al snel had de politie de Guardia Civil gebeld omdat ze schreeuwde, lachte, weg wilde lopen en boos en verdrietig was, alles tegelijk.

We hadden gewaarschuwd, als de Guardia Civil komt, is het goed mis. Deze zware mannen (zoals ik

 ze noem) hanteren een no bullshit policy. Ze pakken door, geen gezeik. Soort army boys. Ze gaan je pijn doen wanneer nodig, dit is geen spelletje meer. En daar was het, de zware mannen met geweren waren gearriveerd. Ik heb kort uitgelegd wat er aan de hand was. Het leek alsof ze besefte dat ze nu mee moest komen, maar nee.. net voor dat ze de auto in zou stappen rende ze weg. De Guardia Civil er achteraan. Al snel in de handboeien waar ze ontzettend agressief van werd. Ze hebben haar niet voorzichtig meer behandeld, ze vocht en vocht terug. Snel naar kantoor waar we alles uitgelegd hebben, mijn verhaal, van mijn schoonmoeder waar ik niet goed meer kon verwoorden en van mijn baas over de organisatie. Omdat de jongere agressief werd bij het zien of horen van ons, moesten ze een tolk inschakelen. Maar al snel werd duidelijk dat ze onzin uitkraamde en niet te bereiken was. Ze zei dingen als: ik wil alleen wonen, ik wil buiten slapen, ik wil hier niet zijn. En dit herhaalde ze alsof het een cassette recorder was, 100 x achter elkaar. Op vragen reageerde ze niet.

Ze was buiten haar doen, schreeuwde, boos, hysterisch.. Ze probeerde zichzelf iets aan te doen.. De ambulance kwam. Weer uitleggen. Ze kreeg een spuit om rustig te worden maar ging tekeer als een wild zwijn (letterlijk dit geluid), het raakte mijn hart en werd emotioneel. Dit meisje dat we zo hard probeerden te helpen, die we zo graag een normaal leven wilden bieden, deed dit zichzelf aan. Ze werd meegenomen naar het ziekenhuis waar ze werd onderzocht. Hier hebben mijn schoonmoeder, mijn bazin en ik gewacht tot half 5 in de ochtend. Toen was duidelijk dat ze lichamelijk niets mankeerde. We mochten naar huis. De volgende dag werden we om 9 uur gebeld dat ze werd overgeplaatst naar een ander ziekenhuis, en dat we weer moesten komen. Op dit ziekenhuis werd ze op de psychiatrische afdeling geplaatst. Hier kwamen wij aan en hebben met de psychiater in dienst gesproken. We hebben alles uitgelegd, alle details. We hebben gevraagd wat zij dacht en vond. Ze vertelde dat ze niet goed kon onderzoeken of ze iets mentaal mankeert door taal barrière maar ook omdat ze niets zegt (dat had ze de eerste dagen bij ons ook, letterlijk niks zeggen). Ze hebben een tolk gevraagd maar ook daar zei ze niets. Ze denkt dat ze zo’n laag IQ heeft dat ze niet weet hoe ze moet handelen met al deze nieuwe veranderingen, en dat ze zich daarom zo gedraagt.
De arts vraagt ons binnen te komen bij de jongere. Ze ziet ons en wil meteen weglopen. Ze had zichzelf onder geplast en zag er slecht uit. Dit was pijnlijk te zien. Er kwamen 4 mannen en 2 artsen binnen om haar een spuit te geven. Hierna is ze alleen maar rustig gehouden met medicamenten omdat ze weg wilde.

Mijn bazin was ondertussen gearriveerd en we hebben gepland, na een paar uren was alles duidelijk, de volgende ochtend heel vroeg zou ze naar Duitsland gaan, naar een sociaal centrum waar ze opnieuw onderzocht zou worden. We hebben kunnen regelen dat ze kon blijven tot 4 uur ’s nachts en dat mijn bazin met een coach haar zou ophalen en direct naar t vliegveld zouden gaan. Ze hebben medicijnen meegekregen om haar rustig te houden. Ik heb haar koffer opgehaald en een kleding setje klaar gelegd die ze aan kon doen.

Ze is ondertussen weer in Duitsland, op straat. Weg gelopen. Is al 4 keer in het ziekenhuis geweest met ambulance, waarna bleek dat het acteerwerk was en haar lichamelijk niets scheelt..
Ik heb alle complimenten gekregen vanuit Duitsland, maar toch voelt dit heel triest. Je probeert zo goed te helpen. Je stelt je leven open voor een meisje dat graag dit project wilde gebruiken om haar leven te beteren. En opeens wordt alles anders. Ik besef me ook goed dat dit misschien teveel verandering was in 1 keer. En als ze zo’n laag IQ heeft, kan ze dit hele proces misschien niet aan.

Daarna heb ik, samen met schoonmoeder en vriend gereflecteerd met de politie. We hebben afgesproken dat de nieuwe jongere (wanneer die komt weet ik nog niet) wordt geïntroduceerd bij de politie, zodat iedereen weet wie wie is. Dit is heel fijn, te weten dat de politie nu weet wat mijn werk is, dat ik weet waar ik terecht kan en we van elkaar weten wat te doen bij een nieuwe crisis. En zo realiseer ik mij opeens dat ik een nieuwe familie heb en een heel netwerk heb opgebouwd.

 

You may also like

Comments (3)
  1. Marloes 2 years ago

    Trots op je Maaike hoe je in deze situaties gehandeld hebt en nu na zoveel narigheid, de positieve kant er ook van kan zien! Toppertje ben je! Meer dan geschikt voor dit werk! En wat heb je al een mooi leven daar opgebouwd! Tot snel buddy! xXx

    Reply
  2. Marijn 2 years ago

    Zo heftig verhaal.
    Jammer dat het zo is gegaan:(
    Gelukkig heb je nu een netwerk waar je op kan bouwen/steunen en aan kan werken 🙂 ben trots op je 🙂

    Reply
  3. Randy 2 years ago

    Leerzame dagen geweest. Knap gehandeld :-). Trots op je!

    Reply

Post A Comment

Your email address will not be published.