dogs

Zwaar afscheid & ode aan de Mastin

By

Ik denk dat iedereen die mij volgt op Facebook en ook mijn blog al een tijd volgt, weet dat ik werk voor VagabunDOGs. Samen met andere Maaike runnen we deze non-profit stichting en redden daar heel veel levens mee. Ik noem onszelf ook wel eens blijmakers, omdat we zowel mensen als hondenlevens blij maken als er een hond wordt geadopteerd.

Nu is de tijd weer aangebroken dat er hondjes weggaan omdat ze een opvang gezin gevonden hebben, met optie om te adopteren als ze verliefd worden (en dat worden ze natuurlijk hihi). Echter, zijn het deze keer mijn favoriete opvang hondjes: Robijn en Rox. Omdat ze mijn favorietjes zijn, is denk ik deels doordat het mijn eerste echte hondjes zijn die ik heb “gered”, maar ook omdat ze zo geweldig zijn. Mocht je ooit een hond willen adopteren en je houdt van grote honden dan kan ik een Mastin onwijs aanraden..

Als we twee dagen later geweest waren, hadden we Robijn, Rox en Ramona dood aangetroffen vrees ik. Dit omdat ze graatmager waren en levend werden opgegeten door allerlei ongedierte en parasieten. Je zag de vlooien letterlijk lopen en springen. Vooral Ramona was ontzettend bang en hebben een dik uur ons best gedaan om haar te vangen. Ik heb ze alle drie meerdere keren gebadderd. Een keer met anti parasitaire chemische shampoo, maar daarna ook met een havermout badje om hun huid goed te doen. Daarna moesten ze herstellen en hebben we veel bezoekjes aan onze vaste dierenarts gebracht. De eerste keren vooral voor vitamines, want ze werden maar niet beter, bleven veel diarree hebben en graatmager bleven.

Gelukkig na een paar weken konden we dan eindelijk inenten, want als ze te zwak zijn is dat niet een goed idee maar we konden ook niet te lang wachten, omdat we niet wilden dat ze iets zouden oppikken. Voor Robijn kwam de inenting echter toch nog te vroeg en kreeg parvo. Ik was als de dood dat ze het leven zou verlaten.. ik heb de andere pups buiten gelaten en heb Robijn apart in de slaapkamer op het bed gelegd. Daar is ze amper vandaan gekomen voor minimaal 3 dagen. Ze mocht van de dierenarts niets eten noch drinken, alleen honing eten. Dit at ze gelukkig goed. Ook kreeg ze medicatie en kwam er na 5 dagen toch nog verbetering. Na dag 3 mocht ze al iets drinken maar eten mocht niet. Pas na een week. En dit tezamen was haar redding. De dierenarts zei vandaag nog tegen me dat ze de honden bijna niet terug herkent en trots is dat ze de honden heeft kunnen oplappen, en dat ben ik natuurlijk ook. Want oh wat zijn ze mooi en leuk geworden. Hondjes die niet klagen, er gewoon zijn, vooral altijd heel blij zijn en kusjes komen vragen. Die de boel goed in de gaten houden en blaffen waar nodig. En hun haren zijn fantastisch, heel dik en wollig en nodigt uit om geknuffeld te worden. Van scharminkels naar mooie wollige beren die uitgroeien tot de grootte van een klein kalf. Ik heb trouwens nog nooit honden meegemaakt die wachten tot de kat klaar is met eten, voor ze het overgebleven eten opeten, echter Robijn en Rox wel! Wat een goedaardige viervoeters!

En nu gaan ze me dus verlaten.. Hoe graag ik ze ook zou willen houden, gun ik ze ook een gezin die ALLE tijd en liefde voor ze heeft. Waar ze niet in een kennel hoeven te slapen en waar de hele dag door met hen geknuffeld wordt. Dit wordt het zwaarste afscheid wat ik tot nu heb gedaan geloof ik..

 

Voor en na foto Robijn:

 

 

Voor en na foto Rox:

You may also like

Comments (2)
  1. Willeke 2 years ago

    Pfoeh! Dat gaat zeker zwaar worden, hoe verstandig het ook is. Ik heb met ze kennis mogen maken toen ze net bij je waren en het zijn schatjes. Ik duim voor hen! En ik voel met je mee. Geweldig dat je dit voor ze gedaan hebt xx

    Reply
  2. Dolinda van Draanen 2 years ago

    Ohhh….wat een verschil…..wat zijn ze prachtig……..en ja, het zal moeilijk zijn zeg…..afscheid nemen, maar jij hebt ze gered zodat ze nu naar een mooie nieuwe mand kunnen gaan…!!😊😊

    Reply

Post A Comment

Your email address will not be published.